• Üniversitedeki atamalarda liyakat esaslarına ve objektif kurallara uyulmadığı, sınavsız atamaların yapıldığı.
• Açık ihale usulü ile yapılması gereken ihalelerin pazarlık usulü ile yapıldığı.
• Üniversite de doğrudan temin ile yapılan bazı ihalelerin, Elektronik Kamu Alımları Platformuna (EKAP) kaydının yapılması zorunlu olmasına rağmen kaydının yapılmayarak kamuoyundan gizlendiği.
• Üniversite yönetiminin 4784 sayılı Kamu İhale Kanunu’na aykırı olarak doğrudan temin yöntemiyle yapılan ihalelerde ihaleye giren şahıs ve şirketler hakkında yasaklılık kontrolünü yapmadığı tespit edilmiştir.

1. Liyakat esaslarına uymadan 12 yıldır atamaların sınavsız yapılması hakkında ne söyleyeceksiniz?
2. Açık ihale ile yapılması gereken ihaleleri pazarlık usulü ile yapılmasını nasıl açıklayacaksınız? Bu durum ihaleyi alanlar ve ihaleyi yapanlar ile ilgili vatandaşların kafasında soru işaretleri oluşturuyor. Bu soru işaretlerini nasıl gidermeyi düşünüyorsunuz?
3. Doğrudan temin ile verdiğiniz ihalelerin bazılarını EKAP’a bildirmeyerek neleri gizlemeye çalışıyorsunuz?
4. Kamu İhale Kanunu’nda açıkça belirtilmesine rağmen ihaleye girenlere yasaklılık kontrolü yapmayarak, bazı yasaklı kişi ya da şirketlere ihale verilmesini mi sağladınız? Devletin ticari veya örgüt bağlantısı nedeni ile ihale yasağı koyduğu kişilere bugüne kadar ihale verildi mi? Bu durumu nasıl açıklayacaksınız?

AK Partili siyasetçileri anlayabiliyorum. Geçmişte basın tarafından ötelenmelerinin, özellikle Milli Görüş kökenlilerin 28 Mart sürecinde bazı basın organları tarafından yapılan haksız yayınlara muhatap olmalarının etkisi sürüyor. Geçmişte mağduriyet yaşadıkları için basının sorunlarını çözmek yerine “Ne haliniz varsa görün” diyerek kayıtsızca izliyorlar. Ancak ağzını açtığında özgür basından, gazeteciliğin Uğur Mumcu gibi yapılmasından dem vuran diğer partilere mensup pek çok siyasetçinin, gazetecilerin yaşadığı sorunlara kayıtsız kalmasını anlayamıyorum. Gazetecilerin özgürce çalışamadığı bir ülkede demokrasiden bahsetmek inandırıcı gelmiyor. Yapılan açıklamalarda basın camiasında karşılık bulmuyor.

AK Parti’de beğendiğim politikacılardan birisi olan İzmir Milletvekili Hamza Dağ’ın Tanıtım ve Medya’dan Sorumlu Genel Başkan Yardımcısı olmasından sonra umutlanmıştım. Hamza Dağ’a daha kolay ulaşır var olan sorunlarımızı aktarabiliriz diye düşünmüştüm. Ancak bugüne kadar mümkün olmadı. Çalışkanlığı ile tanınan Hamza Dağ’ın öncelikleri arasında basının sorunları yok demek ki. Yoksa bu konuda girişimde bulunabilirdi. Ancak Hamza Dağ’da seçim bölgesi olan İzmir’de yüzlerce gazetecinin son yıllarda yaşadığı sorunlara ilgi duymadı ki, “ Arkadaşlar medyadan sorumlu genel başkan yardımcısı oldum. İzmir’de neler yapıyorsunuz? Sorunlarınız neler? Gelin anlatın” deme gereği duymadı. Bu göreve geldikten sonra İzmir de basın toplantısı düzenlediğini de hatırlamıyorum. Oysa İzmir basını son yıllarda en kötü dönemini yaşıyor. Bunun en büyük sorumlusu biz gazetecileriz. İpini koparanın bu mesleği yapmasına, gazeteciliğin itibarını düşürmesine engel olamadık. Küçük menfaatler için birbirimizin ayağına çelme taktık. Herkes kendi başına bir şeyler yaptı, bir araya gelip ortaklaşa bir şeyler yapmayı beceremedik. Sayısı 90’ı geçen İletişim Fakültelerinin kurulmasını engellemek için siyasetçiler üzerinde baskı oluşturamadık. İşini düzgün yapanlara gerektiği kadar destek olamadık. Daha çok etken sayabilirim. Evet bunlar bizim hatalarımız. Gazetecilik bölümünden mezun olalı 32 yıl geçmiş, halen gazete, dergi ve haber sitesi yayıncılığını sürdüren birisi olarak yeterince ‘içeriden’ konuştuğumu düşünüyorum. Eminim çok sayıda meslektaşımda bu konularda bana katılacaktır.

Tekrar başa dönersek, Ulusal ve yerel basının yaşadığı bu sıkıntılı dönemde destek olmayan özellikle iktidar milletvekilleri, gazetecilerin yaşadığı olumsuzlukların sorumlusudur. Yıllardır hazırlıkları süren internet haber siteleri ile ilgili kanunu özellikle çıkarmayarak haksız rekabete yol açıyorlar. Dövizdeki artış nedeni ile yüzde yüz artan kağıt maliyeti, gazetelere büyük yük getirdi. Farklı sektörlerdeki müteşebbislere destek olunurken gazete maliyetleri konusunda indirime gitmeyerek “ Batan batsın” zihniyeti ile hiçbir destek verilmiyor. Özetle ulusal basının belirli medya gruplarının elinde toplanmasından sonra yerel basının yok olmasını kayıtsızca izliyorlar.

Muhalefet partilerinin basına karşı tutumuna gelirsek onlarda basın ve basının sorunları konusunda iyi şeyler söylese de icraatta çok başarılı değiller. Özellikle Belediye Başkanları kendi il veya ilçesinde kendi basınını oluşturma peşinde. Özellikle İzmir’de her başkanın kendisine yakın gazetecileri var ve sadece onlara destek olmayı yeterli görüyor. Hakkını teslim etmek lazım İzmir’de yerel basına en büyük desteği İzmir Büyükşehir Belediyesi veriyor. Dilerim diğer belediyelere, kurum ve şirketlere de örnek olur.

Basın sektöründe yaşanan sorunların kısa vadede çözülmesi zor gözüküyor. Çözüm konusunda en büyük görev de biz gazetecilerin. Öncelikle biz çaba göstermeliyiz. Eğer, kendi sorunlarımızın üstesinden gelemezsek gelecek yıllarda da 10 Ocak geldiğinde benzer şeyler yazmaya devam ederiz.

• Belediye Başkan Yardımcınız Gürsel Rüzgar’ın şikayet dilekçesinde gündeme getirdiği suçlamalar doğru mu?
• Doğru ise gereğini yaptınız mı? Yanlış ise Rüzgar hakkında size ve belediye tüzel kişiliğine iftira attığı için suç duyurusunda bulundunuz mu?
• CİMER’e yapılan şikayet ve şikayette ada, pafta numaralarına kadar yer alan hazine arazisine kaçak yapı yapma iddiası  Menderes ve İzmir kamuoyunda günlerdir tartışılıyor. Basın açıklamaları ile yetinmek yerine niye bir basın toplantısı düzenleyip iddiaları ayrıntılı olarak cevaplamıyorsunuz?
• Bu iddialara cevap vermemeniz sessiz kalarak geçiştirmeye çalıştığınız izlenimi veriyor. Açıklamanızda şeffaf belediyecilik ilkesinden bahsediyorsunuz. Böylesi vahim iddialara ve suç duyurusuna rağmen çıkıp açıklama yapmamak şeffaflık ilkesi ile ne kadar uyuşuyor?

• Belediyenin doğrudan temin ile ilgili yaptığı hizmet alımlarında işin konusu, yeri ve zamanında belirsizlikler var. Hizmet alım işlerine yönelik incelemede işin süresi, konusu, işin tarih ve yeri, kaç organizasyon yapılacağı, yapılan etkinliklerin ne kadar süreceği gibi hususlara yer verilmediği görülmüştür.
• İndirimli emlak vergisinden yararlananlar ile ilgili gerekli araştırmanın yapılmadığı görülmüştür.
• İşyeri açma ve çalışma ruhsatı olmadan faaliyette bulunan işletmeler ile ilgili yönetmeliğe aykırı işlem tesis edildiği, işyerini kapatma ve idari para cezasının uygulanmadığı görülmüştür.
• Boşalan Pazar yerlerinde tahsis için kura çekilmesi gerekirken encümen kararı ile tahsis yapılmıştır. Meclis kararı olmadan nakdi ödül verilmiştir.
• İlan ve reklam vergilerinin tahakkuk ettirilmediği görülmüştür.
• Bar, gazino, pavyon gibi mekanlara eğlence vergisi tahakkuku yapılmadığı ve vergi alınmadığı görülmüştür.”

1. Hayata geçirilen demokratik yerel yönetim uygulamaları;
2. Tarımı kalkındırmaya yönelik çalışmalar;
3. Yoksulluğu ve eşitsizliği azaltmaya, istihdamı geliştirmeye yönelik sosyal projeler;
4. Doğa dostu icraatlar;
5. Ulaşım alanında atılan adımlar;
6. Pandemi sürecindeki dayanışma odaklı kriz yönetim modeli;
7.  Kentsel altyapı yatırımları;
8. Kültür ve sanat alanındaki çalışmalar;
9.  İzmir’i dünya kenti haline getirmeyi hedefleyen atılımlar.

Daha önce Hindistan, Meksika, Arjantin, Şili, Lübnan vs. Ülkelerin çarpık yapılaşmadan yeni yapılaşmaya, kentsel dönüşümlere- yeni tür çarpık yapılaşmaya- geçiş yaptılar. Onların izlediği yoldan şimdi Türkiye geçiyor. Oysa onların tecrübelerinden ders almak gerekirdi.

Son günlerde Ankara ve İzmir'de yaşanan gökdelen rantı tartışmalarını iyi irdelemek gerekir.

Bu tartışmaların özünü rant paylaşımı ve rant kavgası oluşturuyor.

Biz, yani biz sıradan vatandaş bu tartışmaların neresinde duruyoruz?

Kent rantından hiç pay verilmeyen yerinde duruyoruz.

Peki kent rantından pay almak istiyor muyuz?

Bireysel değil ama kamusal rant tabii ki bütün vatandaşların yararlanacağı bir artı değer olacaksa elbette istiyoruz.

Örneğin bir yerden bir otoban geçer, bir tünel yapılır, örneğin İzmir'de güney aksında dağın içinden tünelle Buca- Bornova'ya bağlanır. Bu arada bir çok kamulaştırma yapılır. Tek göz odası kamulaştırılan vatandaşa o otobanın veya tünelin oluşturduğu ranttan verilmez. Yıllardır çilesini çekerek oturduğu evi birden elinden alınan vatandaşa verilen kamulaştırma parasıyla yeni bir ev alması söz konusu değildir. O otobanın yanında dikilen gökdelenden bir daire alması imkansızdır.

Hem vatandaşın elindeki bir avuç toprak gitmiş ve fakirleşmiştir, hem de onun sırtından başkaları zenginleşmiştir. Bu toplumsal adaletsizliğe yol açar.

Maalesef kamulaştırma kanununda buna ilişkn madde var. Yani kamulaştırma bedeli belirlenirken kamulaştırmadan sonraki değer artışı hesaplanmaz diye madde var. Anayasaya, adalete, insan haklarına aykırı bu madde bir türlü değiştirilemez. Bilirkişiler ve mahkemeler maalesef ne yapalım mevzuat böyle der.

Ama  daha önce yıllarca İstanbul'da yaşanan ve İstanbul'a ihanet olarak tanımlanan uygulamalar ve son günlerde Ankara'daki ve İzmir'deki gökdelen tartışmaları soru üstüne soruları ve her türlü kamusal merakı depreştiriyor.

Milyon dolarların telafuzu bie zor rakamların konuşulduğu ortamda sıradan vatandaşa tanınmayan ve anasının ak sütü gibi hakkı olan kentsel rant nasıl oluyor da haksız ve hukuksuz yere çok özel birilerine peşkeş çekiliyor?!

Kentsel rantı dengelemek için merkezi yönetimle yerel yönetimin sorumlulukları var. Merkezi yönetim TOKİ aracılığı ile yerel yönetimler de yapı kooperatifler yolu ile bunu dengeleyebilirler.

Bir de kimseye ayrıcalıklı özel imar uygulamalarından vazgeçerek oluşan rantı kamusal ranta dönüştürüp vatandaşa eşt olarak yararlandırma yoluna giderek adaleti bir nebze olsun sağlayabilirler.

 Feodalizmden kapitalizme geçiş sürecinin toplumsal-siyasal altüst oluş döneminde yaşayan ve yaşadığı dönemi halk gözü ile felsefi olarak açıklamaya çalışan Jan Jak Russo "İnsanlar arasında eşitsizliğin kaynağı ve temelleri üzerine"adlı eserinde şöyle der:

"Bir toprak parçasının etrafını çitle çevirip 'bu bana aittir'diyebilen buna inanacak kadar saf insanlar bulabilen ilk insan, uygar toplumun gerçek kurucusu olmuştur."

Toprak parçasını çitle çevirdiğinde insan, kötülüğün, bencilliğin, soygunun, ahlaksızlığın, çıkarcılığın ve sömürünün temelini atmıştır.

Oysa ilkel denilen toplum Russo'ya göre : "İnsanların birbirini sömürmediği, eşitsizliğin ve ahlaksızlığın olmadığı bir özgürlük toplumu" dur.

Şimdi bizim tercihimiz hangisi olacaktır? Vatandaş olarak ve kent yöneticileri olarak uygulamada bu sorunun cevabına göre hareket edeceğiz!Bu sorunun cevabı kente ve geleceğimize bakışımızın da cevabı olacak. İnsan hakları ve anayasa aslında bu soruların cevabını veriyor, bize de bunun ayırdına varmak düşüyor.

İstanbul turum Sabiha Gökçen Havaalimanı’nda inmemle başladı. Daha önce İstanbul’a gitmeme rağmen bu kez hiç gitmemiş gibi hissettim ve benim için çok heyecanlı bir deneyim oldu.

Öncelikle benim gözümde İstanbul’un “Yaşanacak değil, gezip görülecek yer“ olduğunu belirtmek isterim. Çünkü İstanbul’un kalabalık telaşı ve kargaşası beni yoruyor.
Tercihimiz Şubat ayının başı olmasına rağmen bahar havası vardı çok rahat gezip dolaşabildik.

Güzel anılar biriktirdik ve her şeyi iki güne sığdırmaya çalıştık…

Havaalanından otobüs ve metro yardımıyla Kadıköy’e ulaştık. Kadıköy’de daha önce hiç tadına bakmadığım ıslak hamburger yedik ve tek kelimeyle tadına bayıldığımı söyleyebilirim!

Vapur ile Beşiktaş’a geçtik ve vapur yolculuğumuz sırasında martılar etrafımızda adeta dans ederek uçuşuyordu bir yandan da karşıdan boğaz köprüsü bize göz kırpıyordu... Beşiktaş’a vardığımızda Ortaköy’e doğru yürüme kararı aldık. Binalar tarih kokuyordu. Binaların dış cephesinde Atatürk fotoğraflarının yer alması beni çok etkiledi. Yürürken tesadüfen bugünler popüleritesi yüksek olan “Midyeci Ahmet“e rastladık. Tabii tadına baktık ancak İzmir’deki midyelerin çok daha güzel ve lezzetli olduğunu söyleyebilirim.

Ortaköy’e vardığımızda meşhur kumpirciler sokağını gözlemledik ve sahil havası eşliğinde yürüyüş yaptık. Manzarayı ve insanların çeşitli telaşlarını izlemek oldukça keyifliydi.

Daha sonra Taksim’e vardık. İstiklal Caddesi’nde dolaştık tam da ordayken İstanbul’da daha çok vaktimizin olmasını diledim… Tarihi bir gezi değildi, özgürce içimizden geldiği gibi gezebildiğimiz bir gezi oldu bizim için. Hızlandırılmış bir tur yapmayacağınızı düşünürsek sadece Taksim’e bir günün yetmeyeceğini söyleyebilirim.

Tüm bu faaliyetler için Cumartesi gününü tercih ettik ancak akşam olunca ne yapacağımızı şaşırdık. Bebek, Ortaköy, Taksim arasında mekik dokuduk derken Kuruçeşme’de karar kıldık. Kuruçeşme’de de oldukça güzel vakit geçirmemizin ardından konaklama için Taksim’e geri döndük. Tarihi binaların olduğu bir sokakta sabah kahvesi yudumlamak bana çok büyük bir mutluluk verdi.

Dönüşe yaklaşıyorduk bu yüzden içimi hüzün kapladı. Zaten güzel şeylerin sonuna geldiğimizde ben hep üzülürüm… Son durağımız Acıbadem oldu. Güzel bir kahvaltının ardından dönüşümüz başladı.

İzmir gibi büyük bir şehirde doğup büyümeme rağmen İstanbul zihnimde hep zorlu bir yaşam yeri olarak betimleniyor. İstanbul’da geçirecek bir kaç gününüz varsa eğer plansız ve içinizden geldiği gibi davranmanızı öneririm. Daha önceki ziyaretlerim hep planlıydı ve ben hiç bu kadar keyif almamıştım. Değişik tema ve tablolarla karşılaşma fırsatı buldum. Tabii bir de yanınızda sevdiğiniz kişi varsa her yer büyülü oluyor. Bol bol huzur depoladım ve İzmir’de kaldığım yerden devam ediyorum!

Muhtemelen bir tarafınız sigarayı bırakmak istiyor ama bir kısmınız bunu istemiyor. Belki de tekrar geri başlayacağınızdan korkuyorsunuzdur. Eğer ne kadar erken sigarayı bırakırsanız, vücudunuz kendini o kadar erken onarmaya başlayacak ve yıllarca sürdürdüğünüz kendinizi ihmal etmeleriniz son bulacaktır.

1. Adım: Karar verin

Sigarayı bırakma nedenlerinizi belirleyin. Sizin için artıları ve eksileri olan bir liste hazırlayabilirsiniz. Daha önce bırakmayı denemiş ama başarısız olmuşsanız bunun size engel olmasına izin vermeyin. Belki de son denediğiniz de hazır değildiniz. 

2. Adım: Yüksek riskli zamanlarınızı bulun

Sigara içmek nikotin bağımlılığının yanı sıra aynı zamanda psikolojik bir bağımlılıktır.

Çoğu sigara içen kendinden kaçmak, rahatlamak ya dakendini ödüllendirmek için sigara içmektedir. Hangi anlar da sigara içmek sizin için kaçınılmaz oluyor ise o anları bulmanız gerekiyor. 

Sabah kahvenizle sigara içiyorsanız bunu sigara içemeyeceğiniz bir ortama taşımalısınız (iş yeriniz, çocuklarınızın yanında gibi). Araba sürerken sigara içiyorsanız, kendinize farklı bir rota seçiniz. Böylece aklınız meşgul olacak ve otomatik pilotta olmayacaksınız. Yemeklerden sonra sigara içiyorsanız, yemekten sonra hemen kalkmayı alışkanlık edinmelisiniz. Telefondayken sigara içiyorsanız, ellerinizi meşgul etmek için stres toplarını kullanabilirsiniz. 

Yapabileceğiniz en önemli şey, düşünmekten kaçınmaktır. Eğer birkaç defa kendinizi kontrol edemezseniz pes etmeyin ve paketin geri kalanını atın. 

Her sigara tiryakisi sigara içmenin bir bağımlılık olduğunu bilir. Sigarayı bıraktığınızda, beyniniz hala sigarayı arzulayacaktır. Sigarayı bırakma planınızın bir parçası olarak sakız, çerez, havuç ve sert şekerlemeler kullanabilirsiniz. Nikotin replasmanı (nikotin sakızı, nikotin bandı) veya sigara bırakma ilaçlarını kullanmayı planlıyorsanız, doktorunuzdan nasıl kullanacağınızı, potansiyel yan etkilerini ve nelere dikkat edileceğini öğrenin.

Bırakma tarihi kişiseldir ve önemlidir çünkü bilinçaltınız bu duruma hazırlanacaktır. Gelecek ay içinde bir tarih seçebilirsiniz. Meşgul olacağınızı ve gerileceğinizi bildiğiniz bir tarih seçmeyiniz. Bırakmaya karar verdiğiniz tarihi her gün görebileceğiniz bir yere yazın. 

Size sigara bırakma konusun da yardımcı olacağını düşündüğünüz kişileri seçin. Onlara size yardımcı olabileceği ve yardımcı olamayacakları konuları söyleyin. Arkadaşlarınız, sigara içmek istediğiniz anlarda dikkatinizi dağıtma da size yardımcı olabilirler. Sizi dinleyebilirler. Fakat gerginliğinizi arttıracak konuları konuşmaktan kaçının.

Her bağımlılıkta olduğu gibi insanlar, yerler ve diğer şeyler sizi tetikleyebilir. Ev ve iş yerinizde ki küllük, sigara, kibrit ve çakmağı çöpe atmalısınız. Bunları daha sonra kullanacağınız bir yere kaldırmayınız.

Sigara dumanı en büyük tetikleyicilerden biridir. Ev, araba ve iş yerinizi sık sık havalandırın.

İlk iki hafta başarınız için çok önemlidir. Eğlenceli, sizi motive eden, düşük stresli aktivitelerle meşgul olun. Yüksek stresli ortamlardan kaçının. Meşgul kalın, arkadaşlarınız ya da aileniz ile sınırsız programlar oluşturun. Evden dışarıya çıkın. Sinemaya gidin, bisiklet sürün, spor salonuna gidin. Bolca su için. Ellerinizi meşgul etmek için kalem kullanabilirsiniz. Sigara içen arkadaşlarınızla en azından ilk iki ay görüşmeyin bu sizin için yüksek riskli bir ortamdır. 

Kendinize iyi davranın. Sigara içmeme konusunda kendinizi ödüllendirin. Sadece bir kere ödül olacağı ve daha henüz bunu hak etmediğiniz düşüncesi yanlıştır. Ödüller finansal olmak zorunda değildir, sevdiklerinizle bir araya gelerek güzel zaman geçirmek bile sizi motive edecektir. Sigara bırakmayı denerken diyet yapmayı denemeyiniz. Aksine daha fazla meyve ve sebze tüketmelisiniz. 

Bu ana kadar ne kadar güçlü olduğunuzu düşünün ve bağımlılığınızın sizi tüketmesine izin vermeyin. Sağlığınız, finansınız ve aileniz için nelerin değişebileceğini düşünün ve artık kendinizi sigara içmeyen olarak görmeye başlayın.

O hepimizin Malkoçoğlu’dur!

Asıl adı gibidir: Fahrettin Cüreklibatır! Babası Kurtuluş Savaşına katılmış Hacı Yakup Cüreklibatur’dur. Don nehri kıyısında yaşayan Nogay Türklerindendir soyu. 

İşte o soylu şahsın torunu Murat Arkın, babası Cüneyt Arkın’ın bir mesajını cüretli bir şekilde sosyal medyada yayınladı: 

“Burası Kaz Dağları bir zamanlar cennetti. Şimdi cehennem oldu. O zehir, siyanür toprağı yakmış, kavurmuş, parçalamış, öldürmüş. Düşman yapmazdı. Kimler müsaade ediyor, izin veriyor bu vicdansızlara. O güzelim ata kanıyla sulanmış vatan topraklarını üç kuruşa satan bu vicdansızlar kim, neredeler?”

Çanakkale Kaz(İda)dağında Kanadalı bir altın firmasının siyanür liçi ile altın çıkarma hırsı yüzünden binlerce ağacın kesilmesi ve doğa katliamı karşısında ülkemizin gerçek milliyetçi, duyarlı, onurlu sanatçıları tepkilerini ortaya koymaya başladılar. 

Cüneyt Arkın bir sinema sanatçısı. Sanatçılardan siyasal, toplumsal görevler beklemek ve toplumun sırtlaması gereken sorumluluklarını sanatçılara yüklemek doğru değil. Buna rağmen sanatçılar hem kişi olarak, hem de sanatçı duyarlılığı olarak bir konuda seslerini yükseltme ihtiyacı duyuyorlarsa üzerinde herkesin ve yetkililerin düşünmesi gerek. Yetkililerin sanatçıları dinlemesi gerek. 

Cüneyt Arkın zamanında alkol ve uyuşturucu ile mücadele konusunda çok önemli sosyal projeler yürüttü ve gençlerin bu illetlere yakalanmaması için olağanüstü çaba sarfetti. Onun duyarlılığı kamuoyu tarafından biliniyordu; bu kez de Kaz dağlarındaki ağaç katliamına karşı çıkışı bugün ve tarih açısından çok önemli idi.

Duayen sanatçı Cüneyt Arkın gibi genç sanatçı Şahan Gökbakar da doğa katliamına tepkisini ortaya koydu. Sianürlü altın arama çalışmalarına ilişkin olarak Instagram hesabından paylaşım yapan Şahan Gökbakar, “Tabiat ananın gözü yaşlı. Haberi geldi, evlatlarını öldürmüşler. İşte bunlar da Tabiatın Şehitleri… Üstelik kendi vatanı tarafından Kanadalıya satılmış, umursanmamış ve katledilmesine göz yumulmuş… Olayı Kanadalı…….Gold şirketi yapıyor. Türkiye’den de iş birlikcileri var… Peki ya şimdi? Ne olacak biliyor musunuz? Bu toplu mezar kaldırılınca, bir de siyanürle altını işleyecekler. Yıllarca zehirlerini bu topraklara akıtıp, bütün herkesi kanser edip, bitkileri kurutup, nehirleri kaynak sularını bok edip, hayvanları öldürüp defolup gidecekler Kanadalarına… Bayrağı ağaç yaprağı olan bir ülke Kanada…” diye haklı isyanını dile getirdi.

Usta sanatçı Zülfü Livaneli Kazdağlarındaki doğa korunsun diye ağaç katliamı son bulsun diye Unesco’ya mektup yazdı ve Unesco’nun gündeme almasını istedi.

Çanakkale Zeytinli gençlik festivaline katılan sanatçı Haluk Levent binlerce gençle birlikte Kazdağlarına dokunma diye şarkı söyledi.

Kazdağları için başlatılan Su ve Vicdan nöbeti büyük katılımlarla devam ediyor. 

Kazdağlarında siyanürlü altın çıkarmak isteyen yabancı firmanın yetkilileri Türkler için geçmişte saygısız ifadeler kullandığı ortaya çıktı. “Türkler taş kırmakta çok iyiler.” diyen yabancıya şimdi sanatçıların önderliğinde Türklerin emperyalistleri ve saygısızları kovmakta da çok iyi olduğu gösterilecek. 

90’lı yıllarda Bergama Ovacık siyanürlü altın çıkarmak isteyen yine başka bir Kanada’lı firmaya karşı mücadele edilmiş ve açılan davalar kazanılmıştı. Mahkeme kararlarına dolaylı yollardan delerek uymayan firmalar ne yaptı ne etti, gerekirse zamanın hükümetlerine karar aldırttı ve toplumun ve mahkemelerin üzerine çıkarak altın çıkarmaya devam etti. Kazdağları doğa mücadelesi de Bergama’dan ders almalı. Zamanın Bergama belediye başkanı Sefa Taşkın siyanürlü altına karşı mücadelede yaşayan bir tarih. Sefa Taşkın’ın tecrübelerinden yararlanmalı. Yoksa dönüp dolaşıp bunca emek, bunca sanatçı duyarlılığı heba olur. 

Yeri geliyor petrol zengini ülke halklarını eleştirmeyi seviyoruz, bakın onlar nasıl çağdaşlıkta geri diye. Peki petrol zengini ülke halkları topraklarındaki zenginliğe sahip çıkamıyorlar diye eleştiren bizler kendi topraklarımzdaki zenginliğe sahip çıkabiliyor muyuz? Bor madenimize, titanyum madenine, demire, altına sahip çıkabiliyor muyuz?

Zengin toprakların fakir vatandaşları olarak tanımlanan bizler ne zaman zengin toprakların zengin sahipleri olacağız?

Sorunun cevabı yazının başında saklı aslında. Kendi özümüze döndüğümüzde, vatanına, toprağına, madenine sahip çıkmanın gerçek milliyetçilik olduğunu anladığımızda, sanatçı kahramanlarımızı dinlediğimizde aydınlanacağız ve siyanürcülere doğamızı, Kazdağlarımızı talan ettirmeyeceğiz. 

İşte bu yüzden siyanürcülere karşı çıkan gerçek sanatçı çocukluğumuzun kahramanı Yaşasın Malkoçoğlu Cüneyt Arkın abi!   

CHP’de İsmet İnönü döneminin son genel sekreteri Şeref Bakşık’ın cenaze töreni haberini aldığımda gözümde birden tarih canlandı ve bu cenaze töreni mutlaka vefa töreni olur diye Hatay Murat Reis camisindeki namaza katıldım.

Tahmin ettiğim gibi de tam bir vefa töreni oldu.

Tabutun başında Karşıyaka’nın efsane belediye başkanlarından Kemal Baysak ve Cihan Türsen’i gördüm. Sayın Kemal Baysak’ın beni sevdiğini biliyordum ama “Birolcum senin bütün gazete köşe yazılarını okuyorum” demesi beni çok gururlandırdı.

Sonra ikindi namazı yaklaştıkça törene katılımlar arttı. Eski dönem ve yeni dönem CHP’de siyaset yapmış ünlü isimler geldi. Manisa’dan ön seçim dönemlerinden tanıdığım ve bütün Manisa’lıların ileride çok iyi yerlere gelecek dediği ve öyle de olduğu CHP gurup başkan vekili Özgür Özel vefa törenindeydi.

Eski Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlarından Yaşar Okuyan ve Hakan Tartan’da bu vefa gününde yerlerini aldı. Eski Adalet Bakanlarından Mehmet Seyfi Oktay’da törendeydi.

Eski İzmir Büyükşehir Belediye Başkanlarından Yüksel Çakmur ve Aziz Kocaoğlu cenaze törenindeydi. Yüksel Çakmur her zamanki içtenliği ile sarılıp dostça kısa kısa sohbet ederken Aziz Kocaoğlu “Ben Çeşme’de yaşıyorum. Şimdilik politikanın dışındayım.” diyordu. Kültürpark ve Basmane çukuru konuları sorulunca da “Biz plan yapıp devrettik, artık bundan sonrası bunu uygulayıp uygulamamak yeni yönetimin bileceği iş.” dedi.

 CHP’nin genel başkan Kemal Kılıçdaroğlu dönemi genel sekreterlerinden İzmir Milletvekili Kamil Oktay Sındır törene katılarak vefa göstermişti.

Tabii Adnan Keskin’in törende olması ayrı bir duyarlılıktı. Önceki dönemde beni Ankara’ya çağırıp belediye meclis üyeliği için ısrarla dosyamı alıp Konak’tan listeye koydurmasına rağmen ilçe başkanının son dakikada kendi yakınlarını listeye yazmak süetiyle çizik attığı birkaç kişiden biri olmam karşısında sayın Adnan Keskin “O dönem maalesef böyle şeyler oldu ama biz de gereğini yaptık ve hemen o ilçe başkanını görevden aldık.” diye açıklamasını yaptı.

 CHP’nin eski il başkanlarından Alaattin Yüksel ve Asuman Ali Güven törende yerini alırken şimdiki il başkanı Deniz Yücel ve eski Konak İlçe Başkanlarından olan babası Esen Yücel de törendeydi.

Konak eski ilçe başkanlarından Ali Yılmaz törene katılarak vefa örneği göstermişti çünkü Şeref Bakşık’la olan anıları vardı ve Bakşık’ın kendisini il başkanlığı döneminde desteklediğini anlattı.

Eski il başkanı Hilmi Değirmenci, eski Konak ilçe başkanlarından Selahattin Gürsoy, Muzaffer Bozkurt, Karşıyaka eski ilçe başkanı Rıfat Özer, Bornova eski ilçe başkanı Kerim Özer, Aliağa eski belediye başkanı Hakkı Ülkü, Konak eski belediye başkanı ve eski Baro başkanı Av. Sema Pekdaş, Seyrek eski belediye başkanı Nurgül Uçar cenaze töreninde gördüklerimdi.

Eski İl Başkanlarından ve şimdiki İBB Başkanı Tunç Soyer ile disiplin kuruluna gidecek kadar atışan Kemal Karataş, yeni İBB yönetiminde görev alması beklenen eski İBB genel sekreteri Ersu Hızır, eski il yönetiminden Av. Mehmet Türkbay, Av. Birgül Değirmenci, Kömürcüler odasının efsane başkanlarından ve halen meclis üyesi Mustafa Düzyol, Fırıncılar Odası efsane başkanlarından Necdet Durmuş vefa töreninde yerlerini aldılar.   

İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı Tunç Soyer bütün CHP’li ilçe belediye başkanları ile toplantı halindeydi. AK Parti ve MHP’li ilçe belediye başkanları ile ayrı toplantı yapacağı öğrenildi. Cenaze töreninde bu nedenle gördüğüm Narlıdere Belediye başkanı Ali Engin, Karabağlar Belediye başkanı Muhittin Selvitopu temsilen vefa için gelmişlerdi.

Şeref Bakşık Demokrat İzmir gazetesinin yazı işleri müdürlüğünü yapmıştı. Okan Yüksel’i görünce mutlu oldum. Gazeteciler Cemiyetini temsilen gelen olup olmadığını bilmiyorum. Gelseler iyi olurdu. Şeref Bakşık her ne kadar siyasetçi olarak bilinse de o meslekten gazeteciydi, oysa siyaset meslek değildi, halka hizmetin bir görünümü idi. Cumhuriyet Gazetesinin yeni Ege temsilcisi Tuncay Mollaveisoğlu’nun cenaze törenine katılması gazeteci büyüğüne vefaydı. Kendisine hoş geldin dedim ve hayırlı olmasını diledim. Cumhuriyet Gazetesini Ege’de büyüteceklerini söyledi. Ben de önce istikrar ve ardından büyüme dedim. Çünkü benim de yıllar önce Cumhuriyetle yollarım buluşmuştu. Rahmetli İlhan Selçuk ve Uğur Mumcu döneminde yazarıydım Cumhuriyet gazetesinin ama Hasan Cemal’lerin gazete yönetimine gelmelerinden sonra ben de rahmetli İlhan Selçuk ve Uğur Mumcu ‘larla birlikte ayrıldım. Bana o zaman kalmam için baskı yapıldı ama o gün verdiğim cevabı hala hatırlıyorum: Ben her dönemin adamı değilim! dedim. 

Vefa töreninde Şeref Bakşık’ın kızı Gözde Bakşık ve oğlu İnanç Bakşık taziyeleri kabul ettiler.

Şeref Bakşık: Demokrat İzmir gazetesi yazı işleri müdürlüğü yaptı.

SHP İzmir İl Başkanlığı yaptı.

Hakkında 49 basın davası açılmış ve 33 yıl tutan hapisle yargılanmıştı.

Açıklamak gerekirse; karşılaştığım diyaloglarda en sık duyduğum kalıplardan biri de “kimseye güvenmiyorum”. Bir insana güvenmememin arkasında pek çok sebep olabilir. İlişkiler güvene dayanır. Başkalarına güvenmediğinde, kendini insan ilişkilerinden ve gerçek yaşamdan mahrum bırakırsın. 

Çoğu insan yaşadığı hayal kırıklıklarından bahsediyor. Bazıları elinin tersiyle bu kırgınlıkları itip kendini çabuk iyileştiriyor. Diğerleri tam ters yönde iterek, güçlü bir düşman olma yönünde ilerliyor. 

Peki bu cümleleri siz hiç başkasına kurdunuz mu? “Sadece ailene güvenebilirsin”, “sana nasıl güvenebilirim ki” ya da “bunu daha önce yaptın tekrar yapmayacağını nerden bilebilirim”. 

Aslında hissetmek istemediğimiz bazı duygular var ve bunlardan kaçınmanın bir yolu da; onları yansıtma özdeşleştirme yoluyla bir başkasına aktarmaktır. Projeksiyon, içimizdeki bir şeyi başkasına atfetmenin bilinçdışı eylemidir. Başkalarına duyulan bu güven eksikliği ve hayal kırıklığı toleransı olgunlaşmamış bir egoyu temsil eder.

Çocukluğumuzda problem yaşadıysak, koşulsuz olarak bizi seven ailemiz ya da yakınlarımız bizi hayal kırıklığına uğrattıysa, neden diğer insanlar da yapmasın diye bilinçdışı düşüncemiz oluşmaktadır. Aslında insanlardanuzaklaştığınızda, en önemli ilişkimiz olan kendimizle olan ilişkimizi keseriz.

Peki kendimize güveni nasıl inşa edebiliriz?

Sağlıklı ilişkiler deneyimlemenin ilk adımı, istenmeyen duygularımızı başkarıyla özdeştirmemek projeksiyon etmemeyi öğrenmektir.

Tunç Soyer’in seçilmesiyle EBB’de yeni bir dönem başladı.

Manisa Büyükşehir Belediye Başkanı Cengiz Ergün ve Ödemiş Belediye Başkanı Mehmet Eriş’in başkanvekilliğini üstlendiği yeni yönetime ve yeni döneme başarılar dilerken katkı sunmak amacıyla bugüne kadar yapılanlar ve yapılması gerekenlerden kısaca bahsetmek gerek.

Ege Belediyeler Birliğinin Türkiye’nin yerel yönetim hamlesinde zaman zaman çok önemli katkıları oldu ama zaman zaman da çok etkisiz kaldı. Umarım bu dönem etkili bir çalışma dönemi olur.

EBB’nin amacı kendi tanımlamalarıyla şöyledir:

“Birliğimizin amacı; üye belediyeleri bilgilendirmek, mali imkanlarını etkin ve verimli biçimde kullanmalarını sağlamak, yasal konulardaki problemlerine çözümler önermek, haklarını ve çıkarlarını savunmak, yerleşim planları düzenlemek ve geliştirmek, kültür, eğitim, hukuki ve mevzuat alanlarında danışmanlık hizmetleri ile üyelere yol göstermektir.”

Başkanlığa Tunç Soyer’in gelmesiyle birlikte genel kuruldaki açıklamalara bakarak bu amacın güncellenmesi gerekmektedir. Çünkü başkan Soyer, kooperatifleşme ve başta Gediz nehri temizliği olmak üzere körfez temizliği gibi bölgesel çevre sorunlarını amaçlara ekledi. Soyer genel kurulda bunu şu sözlerle açıkladı:

 "Tarımsal üretim konusunda Ege en güçlü, en şanslı bölgelerinden biri. Hem iklimi hem de tarımsal kültürü Türkiye’nin hiçbir yerinde olmadığı kadar güçlü. İzmir Büyükşehir Belediyesi olarak İzmirli tarımsal birlik kooperatiflerini destekliyoruz. Şimdi Ege Belediyeler Birliği olarak bunu Ege'nin tarımsal kooperatiflerine taşımayı öngörüyoruz. Ege’de tarımsal üretim yapan kooperatifleri destekleyip güçlendireceğiz.”

Ege Belediyeler Birliğinin 2016 yılı faaliyet raporunda çevre ile ilgili şöyle bir paragraf var:

“Çevrenin korunması ve katı atıkların yönetimi konularında BÖLGESEL ÖLÇEKTE, ortak planlama ve projelendirme çalışması yapar ve uygular, diğer merkezi ve yerel yönetim kuruluşlarınca yürütülenlere katılır.”

Bugüne kadar bu konuda atılan bir adımı görmedik. Gediz nehrinin kirliliği halen devam ediyor. İzmir’in ve diğer kentlerin katı atık sorunu halen devam ediyor. 

İzmir Büyükşehir Belediye Başkanı ve Ege Belediyeler Birliği Başkanı Tunç Soyer yeni dönemin önemini şöyle anlattı: “Biz bu yeni dönemde çok daha fazla görev atfederek, rol atfederek daha aktif çalışmasını sağlayacağız. İzmir tarih boyunca asla sadece İzmir olmamıştır, her daim Ege'nin başkenti olmuştur.  Hep Ege'yle bir var olmuştur. Ege Belediyeler Birliği bu tarihsel ve kültürel kimliğin ete kemiğe bürünmesini mümkün kılan bir hukuki yapıdır.”

EBB kooperatifçilik ve çevre konularını sportif faaliyetler, kültürel çalışmalar ve diğer sosyal çalışmalarla zenginleştirebilir. Hatta İzmir’in olası yeni EXpo adaylığı sürecinde Ege Expo olarak da düşünülebilir.

EBB’nin yerel kalkınma ve diğer çalışmalarını bir gazeteci olarak yakından takip edip katkı sunacağımızı buradan duyuruyor ve yeni yönetime başarılar diliyorum.